Przedimki a/an i the – o co w nich w ogóle chodzi?

Gdy zaczynamy uczyć się języka angielskiego i napotykamy na swojej drodze przedimki nieokreślone (A/AN) i przedimek określony (THE) to dość ciężko nam zrozumieć po co one w ogóle są. Skoro nawet ich nie tłumaczymy (tak przynajmniej nam się wydaje 😊), to po co w ogóle o nich myśleć. W tym poście postaram Ci się nieco przybliżyć tę kwestię i sprawić, aby nieco Ci się ten temat rozjaśnił.

Mam nadzieję, że wiesz już doskonale jaka jest różnica między rzeczownikami policzalnymi i niepoliczalnymi. Jeśli jeszcze masz z tym problem, to zachęcam Cię do zapoznania się z tym postem zanim przejdziesz dalej.

Kiedy A a kiedy AN?

Zasada jest naprawdę prosta do zapamiętania. Jeśli rzeczownik, przed którym potrzebujemy wstawić przedimek nieokreślony rozpoczyna się na spółgłoskę, wówczas dajemy A – a book, a cat, a rabbit. Natomiast jeśli rzeczownik rozpoczyna się na samogłoskę, musimy przed nim dać AN – an umbrella, an elephant, an egg.

To jest ogólna zasada, ale powinieneś/powinnaś również pamiętać o tym, że tak naprawdę interesuje nas dźwięk, który słyszymy a nie litera, którą widzimy. Spójrz więc na przykłady:

a yellow car (widzimy Y – samogłoskę, ale słyszymy J – spółgłoskę – stąd A przed rzeczownikiem)

an honest person (widzimy H – spółgłoskę, ale słyszymy O – samogłoskę – stąd AN przed rzeczownikiem)

an hour (widzimy H – spółgłoskę, ale słyszymy A – samogłoskę – stąd AN przed rzeczownikiem)

a European country (widzimy E – samogłoskę, ale słyszymy J – spółgłoskę – stąd A przed rzeczownikiem)

Ważne jest więc to, co słyszymy a nie to, co widzimy. 😊

A teraz do rzeczy.

Kiedy używamy przedimków nieokreślonych A/AN?

– przedimki nieokreślone występują TYLKO z rzeczownikami policzalnymi WYŁĄCZNIE w liczbie pojedynczej – powiemy więc A BAG ale nie powiemy A BAGS (policzalny, liczba mnoga) czy A WATER (niepoliczalny);

– używamy ich gdy mówimy o czymś PO RAZ PIERWSZY – np. idziesz ulicą i widzisz psa (jest to pierwszy raz kiedy w ogóle wspomnisz o tym psie), powiesz więc Look! It’s A dog!;

– używamy ich jeśli chcemy powiedzieć o jednej, niekonkretnej rzeczy z wielu – wyobraź sobie, że jesteś w sali z 20 krzesłami i ktoś do Ciebie mówi: „Sit on A chair”. Przez to, że w zdaniu używamy przedimka nieokreślonego, to jego znaczenie będzie odpowiadało polskiemu „Usiądź na krześle” – nie precyzujemy, na którym krześle, jest ich dwadzieścia a my możemy sobie usiąść na tym, które najbardziej nam odpowiada.

Kiedy używamy przedimka określonego THE?

– przedimek określony występuje zarówno z rzeczownikami policzalnymi (liczba pojedyncza i mnoga) jak i z rzeczownikami niepoliczalnymi, a więc możemy powiedzieć THE BAG, THE BAGS czy też THE WATER;

– używamy go gdy mówimy o czymś PO RAZ KOLEJNY. Jeśli więc do zdania „Look! It’s a dog” z poprzedniej części tekstu chciałbyś/chciałabyś dodać kolejne informacje, to będą one już z przedimkiem THE, ponieważ będziesz mówić o nim kolejny raz. Np. THE dog seems to be hungry;

– jeśli chcesz powiedzieć o jednej, konkretnej rzeczy z wielu – wyobraź sobie, że znów jesteś w sali z 20 krzesłami i ktoś do Ciebie mówi: „Sit on THE chair”. Przez to, że w zdaniu używamy przedimka określony, to jego znaczenie będzie odpowiadało polskiemu „Usiądź na TYM krześle”. Ktoś dodatkowo może wskazać gestem, o które krzesło chodzi – więc w tym przypadku nie mamy wyboru;

– jeśli masz na myśli konkretną rzecz/osobę – Do you know THE MAN who lives next door? Can you give me back THE BOOK I lent you last week?;

– jeśli mówimy o rzeczy/osobie, która jest jedna w swoim rodzaju – np. THE SUN, THE POPE, THE CAPITAL OF POLAND.

Tak po krótce prezentują się informacje dotyczące użycia przedimków nieokreślonych a/an i przedimka określonego the w języku angielskim. Jeśli będziesz świadomy/świadoma tego, to jestem pewna, że inaczej spojrzysz na te drobne słówka, bo, mimo że nie są bezpośrednio tłumaczone na polski, i tak mają swoje znaczenie. 😊